Er gaat een boom dood. We staan er bij en we kijken er naar | Column Herman Sandman

Er gaat een boom dood. De blaadjes zouden groen moeten zijn, maar die kleuren één voor één bruin, verdorren en vallen op het gras. Of het herfst is.

Een raadsel, want het boompje bloeide ook dit voorjaar prachtig en ineens blijkt het dus mis. We staan er bij en we kijken er naar, want mijn vrouw en ik hebben geen verstand van bomen.

Er is ook geen herinnering aan dat we iets fataals hebben gedaan, zoals wortels doorsnijden, gif in de grond laten lopen of met een bijl de bast rondom verwijderen. Er is dit voorjaar zelfs nog helemaal niks met die boom gebeurd. Snoeien moet nog.

Tegen beter in wachten we op herstel. Misschien dat een boom ook ziek kan zijn en beter worden. Maar het lijkt er op dat ik binnenkort de kettingzaag kan pakken. Wat een treurig moment zal zijn.

Dat boompje staat op het grasveld sinds we hier wonen, bepaalt mede het uitzicht, fungeert als doelpaal, vogels bouwen er nestjes in, de katten gebruiken het als klimpaal, we hangen er lampjes en windorgels in, voer voor de vogels, we zien de seizoenen er in voorbijkomen en het brengt zomers welkome schaduw, zodat we met een boek op schoot indommelen.

Het kan zijn dat het een natuurlijk einde is. Ook voor een boom houdt het een keer op natuurlijk. Niks wat op deze aarde leeft wordt oneindig oud.

Maar zoals met alles wat voorbij gaat, kan ik hier niet mee omgaan. Die boom is meer dan een boom. Die boom, dat zijn wij.

Deze column verscheen eerder in het Dagblad van het Noorden (17-06-2021)